در سکوت صبحگاهی مدرسه، هوای کلاس پر از شوق و آرامش بود. لبخندهای دانشآموزان همچون رنگهای روشن پالت، یکدیگر را کامل میکرد و هیجان آغاز تکنیک آبرنگ در دل همه موج میزد.
آبرنگ، هنری برای رها شدن است؛ جایی که آب و رنگ با هم میرقصند و هنرمند تنها همراه این رقص لطیف میشود. در این لحظه، مدرسه نه فقط یک ساختمان، بلکه باغی از خیال و خلاقیت بود.
کاغذ سفید مقابل دانشآموزان، دعوتنامهای برای خلق زیبایی بود. کافی بود قلممو برداشته شود تا رؤیاها با جریان رنگها یکی شوند.
این روز، آغاز جادوی آبرنگ بود؛ روزی که حال دل رنگ آبی آسمان گرفت و همه چیز بوی تازگی و مهربانی داد.